Bedecke deinen Himmel, Zeus,
Mit Wolkendunst!
Und übe, dem Knaben gleich,
Der Disteln köpft,
An Eichen dich und Bergeshöhn!
Mußt mir meine Erde
Doch lassen stehn,
Und meine Hütte, die du nicht gebaut
Und meinen Herd,
Um dessen Glut
Du mich beneidest.
Ich kenne nichts Ärmeres
Unter der Sonn’ als euch, Götter!
Ihr nähret kümmerlich
Von Opfersteuern
Und Gebetshauch
Eure Majestät
Und darbtet, wären
Nicht Kinder und Bettler
Hoffnungsvolle Toren.
Da ich ein Kind war,
Nicht wußte wo aus wo ein,
Kehrt’ mein verirrtes Auge
Zur Sonne, als wenn drüber wär’
Ein Ohr, zu hören meine Klage,
Ein Herz, wie mein’s,
Sich des Bedrängten zu erbarmen.
Wer half mir
Wider der Titanen Übermut?
Wer rettete vom Tode mich,
Von Sklaverei?
Hast du nicht alles selbst vollendet,
Heilig glühend Herz?
Und glühtest jung und gut,
Betrogen, Rettungsdank
Dem Schlafenden dadroben?
Ich dich ehren? Wofür?
Hast du die Schmerzen gelindert
Je des Beladenen?
Hast du die Tränen gestillet
Je des Geängsteten?
Hat nicht mich zum Manne geschmiedet
Die allmächtige Zeit
Und das ewige Schicksal,
Meine Herren und deine?
Wähntest du etwa,
Ich sollte das Leben hassen,
In Wüsten fliehn,
Weil nicht
Alle Blütenträume reiften?
Hier sitz’ ich, forme Menschen
Nach meinem Bilde,
Ein Geschlecht, das mir gleich sei,
Zu leiden, zu weinen,
Genießen und zu freuen sich,
Und dein nicht zu achten,
Wie ich.
Johann Wolfgang von Goethe, 1774
Kapla göğünü, Zeus,
Puslu bulutlarla!
Ve dene, o çocuk gibi,
Dikenleri başsız koyan,
Meşelerde ve dağların doruğunda kendini;
Bırakmak zorundasın ama
Hayatımı bana olduğu gibi
Ve kulübemi, senin yapmamış olduğun,
Ve ocağımı,
Ateşine haset ettiğin.
Daha yoksulunu tanımıyorum sizden
Bu güneşin altında, ey Tanrılar!
Sefilce beslenirsiniz
Kurbanların paylarından
Duaların soluğundan
Siz efendilerimiz
Ve açlıktan ölüp giderdiniz, olmasaydı
Çocuklar ve dilenciler
O umut dolu budalalar.
Bir çocukken ben,
Bilmezdim ne yapacağımı,
Çevirirdim kaybolmuş gözlerimi
Güneşe, sanki yukarıda varmış gibi,
Bir kulak, işitecek yakınmamı,
Bir kalp benimki gibi,
Acıyacak sıkıntılarıma.
Kim yardım etti bana
Devlerin taşkınlıklarına karşı?
Kim kurtardı ölümden beni,
Kölelikten?
Bizzat sen değil misin her şeyi nihayete erdiren,
Ey kor gibi yanan yüce kalbim?
Ve yanıp tutuşan genç ve iyi,
Aldatmadın mı, teşekkürler sana,
Yukarıda uyuklayanı?
Seni onurlandırmak mı? Ne için?
Dindirdin mi hiç sen
Acısını, acı çekenin?
Durdurdun mu hiç
Gözyaşlarını, kederli olanın?
Beni adam yapan o değil mi
O güçlüler güçlüsü zaman
Ve o sonsuz kader,
Benim efendilerim ve senin?
Sanıyor musun yoksa,
Hayattan nefret edeceğimi,
Çöllere kaçacağımı,
Bütün çiçek düşleri
Olgunlaşmadı diye?
Buradayım, şekil veriyorum insanlara,
Kendi görüntüme göre,
Bir soy, tıpkı benim gibi,
Acı çekecek, ağlayacak,
Zevk alacak ve sevinecek olan,
Ve seni yok sayacak,
Benim gibi.
Çeviri Alper Hasanoğlu, 2017
